...verpletterd worden op de bodem van een prachtige oceaan.

"When they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses."
        -  2 Kings 19:35, King James Bible

Geïnverteerde afbeelding van James Whistler's Nocturne in Black and Gold – The Falling Rocket.

Voor een worm in een radijs is de wereld een radijs.

De wereld wordt bedreigd door vrede en stilte. Ik hou van de storm en haat het wanneer de wind gaat liggen.
- Christina I van Zweden (n.d.)

Ik wandel langs mijn ogen, mijn schoenen, mijn woede - sereen, en ik vergeet alles.

Vertaling van een vertaling van een fragment van een gedicht van Pablo Neruda.

The belief that contemporaries are aware of what history records as significant is not wellfounded, which is why history has on the whole a more balanced view of the past than the past had of itself.

Het feest is al gedaan, zeggen ze, maar de nacht is nog in mij en moet naar buiten
de oude straatstenen op en onder, ik heb de Gouden Eeuw in mijn hand en hef hem, kijk hij stroomt
naar binnen langs de Schelde, vloeit over het Conscienceplein, zingt polyfoon maar nergens nog een ziel te zien
behalve daarboven dan, misschien, die robuuste eeuwenoude schim die alles ziet
en ik vraag, nuchterder dan ooit, de Lieve Vrouw van Antwerpen, gotisch uitgedost, ten dans,
mijn glas aan de kant want de stadstenen komen dichter en ja, ze zegt: ja, ik heb toch niemand anders, ben al zo lang alleen
en als ik dansen wil, dan zijn er enkel die andere oude zakken, het Vleeshuis en het Steen.

Laat de barbaren tot mij komen: ik zal hen scheren, hen brood doen eten en melk doen drinken. In ruil daarvoor zal ik mezelf hun taal leren, hun godsdienst vergelijken met de onze en dan schrappen wat niet past. Ik zal de assimilatie leiden. Er zal een minimum aan bloed vloeien, maar verspreid eerst de pamfletten! Er is een brand in de stad -er is altijd een brand in de stad laten we even wel wezen- en het vuur spelt de naam van een nieuwe keizer, maar het volk kan niet lezen - prijs de Heer! Laat dit een teken zijn, denkt de ongeletterde die er naar kijkt... en het is een teken, jawel! Dat het is om van te schreien, zegt mijn meest cynische adviseur, maar er is tegenwoordig zoveel om van te schreien. Men moet zijn tranen sparen zolang het zomer is. Hou de scepter hoog, zo staat het op alle wandtapijten. Mijn gelijk is hemelsbreed, mijn kaak lijnrecht en als ik de barbaren hun vet wil geven alvorens  mijn purperen merrie te bed te nemen dan welaan: wie houdt mij tegen? Deus vult!

We must dream ourselves 

at least enough to carry on.

REACT

See bird, watch fire - this is the future
this is the system and you are not it - repeat.

An abandoned building and a clear blue sky.
'Is that the sky? Is that really the sky?'
>mandate tonic: vision + 200, stamina drained.

Pitched-down voice: You look different.
Why?

You are now on a plateau, your computer is failing. Your heart-rate goes up, your pixels are showing. Two becomes one, one becomes less. React.
A shaman lives next to the village. React. You see hills. They have no more connection to your life than a calendar with a picture of hills. Repeat.
>secondary objective updated: obtain conciousness. Why?

The Government is spying on us. Disconnect.
'Google, what does "violence" mean?'
noun

I want to connect, I am now on a plateau. I want to see you and be with you, listen to your music, subscribe to your channel, eat your food. I want the experience the brochure has promised me. If you are true, you can give me that. My computer is failing. Speak to a manager. Give me experience. I need to speak to a manager. Three stars. My final offer.
Scan.

Like a sleepwalker driven by self-assurance, half-concious of the threats looming over him, in a chilly turmoil an empire is rising that does not dare yet to utter its own name; historical thunder, our only hope for survival.

Ten oosten van het meer (samenkomst)

Dit gedicht is een vervolg op Het meer (spiegel in spiegel).

Ten oosten van het meer in het woud van de dieren en hun geesten: de rode kloppende geesten in de ooghoek van het woud waar de wezens van de nacht op de rand van de nacht durven (praten met hun geesten en)

dansen, om elkaar heen, waar ze steeds kleinere cirkels trekkend spiralen spannend met koorden om de bomen van het woud en zijn ogen

om elkaar heen, webbend in de diepte

tot ze verdwijnen, in een punt verdwijnen naar de wereld vanwaar de dieren en hun geesten ’s nachts verblijven: het rode woud met de ijle vloer, de eeuwig diepe vloer aan de overkant, met de knokkels over het plafond van het woud: roffelend, roepend, tenen krullend om de rode stam, de takken. Adem. Ren.

Ze dansen om het meer waar de man en de vrouw ook de nacht voordien hun eigen cirkels dansten in het zand, steeds kleinere cirkels om de man en de vrouw, steeds meer als spinnen aan hun rag uit het plafond van het woud waar de apen met hun touwen, met hun knokkels de aarde masserend

al eeuwen lang de grond boven hun handen

plat proberen slaan.

Replace the word space with a drink and forget it.

Het meer (spiegel in spiegel)

Daar, in een andere kamer, in een ander huis aan hetzelfde meer, in dezelfde wereld, met het hoofd in de morgen dragen ze zwarte dieren op hun rug naar de morgen in de wolken, in het meer aan het spiegel-in-spiegelende water.

Er staat een huis aan het meer in het meer; het is ermee vergroeid en in dat huis hangen wolken, zwanger van de morgen, gedrapeerd over schouders zoals zwarte pelsen. Ze kleden zich in jachttrofeeën, zijn met dingen bezig.

Er komt een vrouw met muziek in het haar, de kleine deur naar buiten, muziek naar buiten, over het meer-in-het-meer alsof het niets meer is: de overkant, waar de dieren en de wolken zichzelf komen spiegelen. Kijk.

In het meer, in het diepe wolkeloze spiegel-in-een-spiegelmeer van kamers en een huis met muziek -

Er stroomt muziek

langs de ruggen van de dieren en hun pels is nat. Aan de rand van het meer waar de vrouw met muziek in haar hoofd en de wereld is nat: een wereld van kamers in het niets, honingraten in het ijle.

De dieren in hun hoofden en hun hoofden, waarlangs de honing en muziek langs hun rug en zijn mond haar dorst lest in het meer, het meer van de wolkeloze hemel met de spiegel-in-de-spiegels en die kleine, altijd gesloten spiegeldeur.

Daar, een man uit datzelfde huis, de dieren op zijn rug aan de overkant van het meer, de honing met de melk en de muziek van gisteren en van morgen: te zorgen voor elkaar. De haren in handen geklit, gesuikerd en vettig, de vrouw aan de man geklit, alle pelsen afgeworpen. Kijk.

...how things were real and she was real in ways she'd forgotten how to be.

NBoom (Remix)

Ongetwijfeld heeft een loodzwaar lichaam, koud al cocaïne
zich in een oogwenk door de keukenvloer omhooggewerkt
vliegen wespen aan en blijven ze haken
staat je lastig lichaam weldra tot de oksels onder

Een glazen kind met een suikeren jas klimt langs de
takken van de bomen door de grond en door de lucht
betreedt druppelend de tuin, als perziksap door tegels
hangt zichzelf boven mijn stoel, en niemand weet waarom

Mijn transparante huid wordt drinkbaar
dahlia’s willen in mijn rug bloeien
de appel in mijn hand ligt klaar
want ik heb van dit soort sterven niets te leren

Poëzie te remixen als popmuziek, de originele betekenis te verdraaien, verpesten, verbergen en opnieuw te creëren, maar dan anders. Voor dit gedicht stal ik beelden, woorden en soms zelf hele zinnen uit "De Boom N" van Peter Verhelst (1994, Prometheus, Amsterdam).

Between the weight of the sky

weight: low-level, quick and effective
between the weight of the sky
the storm of the power
weigh the weight of his life in England
fire mysterious phenomena months

This poem was created by re-translating the lyrics of a Dutch song through 43 different languages through automatic translation services such as Google Translate. The original meaning is lost, but through an automated process, new things emerge, and that is very interesting. (Minor corrections, such as articles for nouns, were made.)

We have welcomed the return of Chaos, for along with the danger comes—at last—a chance to create.

Talk not to me of blasphemy, man; I'd strike the sun if it insulted me.

Ons idealisme heeft enkel nog betrekking tot onszelf, want wij zijn teleurgesteld in overheden en hun bedrijven. Het houdt geen revolutie in, tenzij de revolutie binnenin. We willen onszelf niet verbeteren en keer op keer (op het ritme van reclamespots) heruitvinden, wij willen tot vrede komen met onze omgeving en leven zoals men hoort te leven. Dat heeft, voor alle duidelijkheid, niets met opgelegde regels of (godbetert) godsdienst te maken, want daarin hadden onze ouders wel gelijk: georganiseerd geloof is de kanker, niet de opium, van het volk.

'Verliefd' was een begrip, dat men elkaar als een balletje toewierp, en weer afpakte, een gezelschapsspel van jongens en meisjes in de lente.

Violen, bijvoorbeeld

Het is liefde, laten we dat afspreken, die ons zal redden
van het beter zijn, van het doen alsof
we dat wél konden: het onderscheid maken

Er schuilt meer in jou dan ze kunnen zeggen met hun koude taal
violen, bijvoorbeeld, en de drang om na het zien van steeds grotere stukken wereld
steeds langere perioden thuis te blijven, terug klein te worden
maar dat had iedereen eigenlijk wel verwacht, dus daarom zwijgen we

Het is de hobby van het wezen te bouwen-spelen met wat voor handen is
op te groeien in afgemeten tijden die in kikkerperspectief overvloedig leken
grenzeloos en zeker, als water

Is the life of a renunciate made easier or harder when he knows that if he return to samsara, he can immediately have the goods of life back?

 

Hoogstromend kleurenwoud

De bladeren van de bomen breiden zich uit voorbij de grenzen van de kleuren die ze worden
mengen zich met het blauw van het bruin en het zand van het strand en ik vraag mij af
of het schijnen van de waterzon rond mijn schaduw mij wilt doen geloven dat ik bij de besten ben
of gewoon een teken is dat ik, lichthoofdig in de wolken, ziek ben van te weinig slaap en liefde

Ik hoeder van mijn kudde drijf mijn beesten tot onrust in de ochtend, in de richting van
de bossen die onze kleuren het beste doen uitkomen zoals de blos op fruit
dat niet bewaard kan worden en het klinkt door de takken van de bomen:
de liefde voor het sterven, het alleen zijn, de jonge velden en het zachte gras

De wortels van het huis die tot in de waterputten reiken
de stralen van het stromende licht dat tuimelt als de otters door de luiken voor het raam
zuigen de grijsheid uit ons nest, de leegheid langs onze monden naar buiten

Het beseffen dat wij heel zijn heeft twee jaar geweekt en dan gedroogd op zolder
rolt in lage tonen langs de berken naar zijn eigen einde
en dan stopt het, voor de ogen van ons allen, met een plotse golf van kalmte

Als mensen de zee

het is een ritueel, als percussie, de maximale zee en wij dan
daaronder, deinend maar niet van harte
hoor de dieren en de dingen
de vinnen en de voeten op hun pad naar morgen
zonder eisen, zonder liefde, haat of hart
met de stroming mee, blauw als parels
in de zee, het rijden van de wind, het water
wij als schepen - nee, als wrakhout, vergeten ankers onderwater
zonder richting observerend, kwaad op alles
als ik jou volg dan gaan we in kringetjes en dus nergens heen
maar als ik dat niet doe, dan verliezen we elkaar uit het oog
spoelen we weg als mensen